Գիտե՞ք ես ինչի եմ ատում նրան: Ոչ թե մեր հասարակության մեջ զոռբայության սերմերը ներարկելու, ոչ թե Վազգենից ներողություն չխնդրելու, ոչ թե հասարակ մարդուց իրեն գոռոզաբար վեր տեսնելու, նույնիսկ ոչ մորս հիվանդության համար: Ոչ: Ես դեռ երիտասարդ եմ ու կարող` ի վիճակի լինելու համար վեր կանգնել այդ ամենից, որ տհաճորեն դառնացնում են ուղեղս:

Ես ատում եմ նրան, այն բազմաթիվ երիտասարդ ու փայլուն տղաների ու աղջիկների համար, որոնցով դեռ երեկ հպարտանում էի: Նրանց համար, ովքեր «սկսելա» էին, «այլընտրանք», «ռոք» և նրանցից ազատության ու նորի հոտ էր գալիս: Ես ատում եմ նրան այն բանի համար, որ հայտնվելով` հերթական անգամ մտածողություն ու ոգի ջարդեց` վերածելով ազատ երիտասարդների մի հոծ բանակի եսամոլության անհագուրդ մոլուցքի խամաճիկների:

Ես ատում են նրան այն բանի համար, որ ազատ մտածողության հաղթանակը կրկին անժամանակ հետ շպրտվեց իմ երկրում, մեր բոլորի երկրում:

Աստված իմ, իրականում որքա՛ն խոցելի է երիտասարդ ոգին, որքա՛ն միամիտ ու հավատացող...